Twirre lanceert eerste CD en verovert de Samsara

 

Door Ate Hoekstra

Een wervelwind die als een trechter opzuigt wat op zijn pad komt en een spoor van vernieling kan achterlaten. Dat is de vertaling van het Friese woord twirre. Maar hoe angstaanjagend een windhoos ook kan zijn, Twirre is ook de naam van de Friese band die op 18 juni de eerste cd presenteerde in de Samsara in Nij Beets. Een naamloze cd met vier akoestische folkliedjes, twee in de Engelse taal en twee in het Fries gezongen parels.

De Samsara in Nij Beets zit goed vol als Roelof Koopmans de eerste akkoorden aanslaat op zijn gitaar. Roelof, zanger en gitarist van Twirre, zei voorafgaand aan het optreden een tikkeltje zenuwachtig te zijn. Want een cd-presentatie doe je niet zomaar even. Helemaal niet als er in een huiskamerachtige setting vijftig tot zestig mensen je op de vingers kijken. Maar eenmaal gestart valt de spanning weg. Het breekbare stemgeluid van Roelof klinkt door de zaal en maant de toeschouwers tot stilte. Als dan toetsenist Tim Kuilman en percussionist Han Boonstra ook nog inzetten is het muzikale plaatje bijna compleet. Hier speelt een band die weliswaar nog maar net de eerste cd heeft uitgebracht, van een onervaren geluid is absoluut geen sprake. Helemaal mooi wordt het als de stem van zangeres Janna van der Veen zich met die van Roelof mengt. Met haar warme stem trekt Janna in het mooie 'Ferhûzje' de luisteraars mee de diepte in, om diezelfde luisteraar in de Leonard Cohen cover 'Hallelujah' weer op te tillen. In het Fries, waardoor de veel gecoverde evergreen toch weer even anders klinkt.

Twirre is niet alleen deze avond. Want de avond mag dan in het teken staan van die eerste cd, als extra verrassing heeft Twirre een aantal muzikale vrienden meegebracht. Allereerst is daar Njiske Hoekstra. Een jonge zangeres met een gitaar die ook nog eens verdienstelijk piano kan spelen. De jonge singer / songwriter moet het vooral van haar stem hebben. Net als haar studiegenoot Janna (beiden studeren aan de popacademie in Leeuwarden) beschikt Njiske over een loepzuivere stem. Rustig en helder werkt ze zich door een kleine set covers en eigen werk heen. Wereldschokkend is haar muziek nog niet, maar potentie bieden haar vocale kunsten zeker.
En dan is er ook nog het gezelschap dat als Dixie Doodle de Friese podia afstruint. Bestaande uit vier rasmuzikanten die, zo lijkt het in ieder geval, al flink wat podiumervaring op zak hebben. Dixie Doodle speelt wat je Amerikaanse folkmuziek zou kunnen noemen. Of eigenlijk een mix van bluegrass, blues en country. Veelal in het Engels, maar soms ook in het Fries. Zoals met de vertaalde Skik cover 'Op fietse', wat hier en daar zelfs voorzichtig wordt meegezongen in de zaal.

Ondanks de swingende en pakkende muziek van Dixie Doodle, blijft het ware hoogtepunt van de avond echter Twirre. Natuurlijk, het is de band waarvoor het publiek naar de Samsara is gekomen. Het is de band van de hooggespannen verwachtingen. En Roelof, Janna, Han en Tim maken het waar deze avond. Vooral als het prachtlied 'Op reis' door de zaal klinkt is het duidelijk dat dit niet zomaar vier jonge mensen zijn die Friestalige liedjes in een akoestische setting spelen. 'Op reis' zorgt voor kippenvel op de armen, ontroert een paar bezoekers tot tranen toe en krijgt van sommigen in het publiek een spontane, staande ovatie. Een gebaar dat tegen het einde van de avond navolg krijgt van het gehele publiek. Want die stoelen en banken in de Samsara mogen dan wel aangenaam zitten, als een muziekgroep als Twirre de laatste noot heeft gespeeld moet je als luisteraar wel overeind komen. Niet zozeer vanuit fatsoen, maar vooral omdat Twirre zo'n aangename luister-cd heeft uitgebracht en zojuist een knaller van een optreden heeft neergezet. Nu de rest van Friesland nog veroveren. Gezien de kwaliteit van Twirre zou dat slechts een kwestie van tijd moeten zijn.

Foto's deel 1
Foto's deel 2